duikvakantie Bonaire

Q-divers ontsnappen ternauwernood aan orkaan Omar. De duikreis van een aantal Q-divers werd wreed verstoord door onverwacht natuurgeweld. Net na aankomst brak het geweld los en teisterde orkaan ‘’Omar’’ het kwetsbare eiland Bonaire. Hoewel Bonaire als Benedenwinds eiland geen orkanen kent, werd Omar naar het zuiden gedrukt omdat meerdere lage drukgebieden tegelijk boven de Caraïben actief waren. Omar bouwde zich op en ging langzaam op Bonaire aan. {mosimage}De golven werden in de loop van drie dagen steeds hoger en beukten tegen de westkant van het eiland, onbeschermd omdat de wind altijd uit het oosten komt. De Q-divers verblijfplaats, hotel Divi Flamingo aan de westkant, kreeg de volle laag zodat Q-divers hun kamers moesten ontruimen en geëvacueerd werden naar het nabijgelegen Plazahotel. In de kamers op de benedenverdieping stonden de bedden in een halve meter zeewater. Behalve water voerde de golven veel debris aan zoals, stukken koraal, steigerhout, parasols, strandstoelen en levende vissen. Uiteindelijk was er veel schade, een duikschip lag compleet vernield aangespoeld in het restaurant, de pieren waren in zee verdwenen evenals het duikmateriaal. Water en elektriciteit waren meerdere keren per dag niet beschikbaar. De dagen werden doorgebracht met kaarten, duikonderwijs en ramptoerisme. Het water was de eerste dagen zo troebel dat er niet gedoken kon worden. Klein Bonaire was niet zichtbaar door de zware slagregens. Kortom de vakantie had een bijzondere start want duiken was onmogelijk. De eerste duik Als duiker is de eerste duik altijd een wat bijzonder. Deze keer was dat extra want de ravage op het Calabasrif was tranentrekkend. Afgebroken grote koralen lagen op hun kant, de vissen er hulpeloos omheen. Daartussen lagen de planken van de steigers, een vulpaneel, duikflessen, ligbedden, waterscooter en ongelooflijk veel rommel. De dropoff zag eruit als de Alpen in de winter: bedekt met een dikke laag wit zand, het leek wel sneeuw. {mosimage}Voor de Q-divers was dit de eerste duik in hun carrière dat ze met meer lucht bovenkwamen dan dat ze vetrokken waren: ze namen allemaal een gevulde fles van de bodem mee. Bovengekomen werden de spullen door het personeel van de duikschool dankbaar in ontvangst genomen. De tweede duik leverde nog meer materiaal op waarbij een hefballon werd gebruikt om te takelen. In het duiken op de dagen erna werd de Caribische zee weer zoals ze bekend staat, helder, blauw met een prachtig onderwaterleven. Het leek of de koralen zichzelf met de dag schoon bliezen. Voor sommige koralen was het te laat, afgebroken lagen ze in het zand. De vissen kwamen weer terug en leken zich meer op hun gemak te voelen. Op Bonaire zijn ruim 120 duikplaatsen en na een aantal stekken bedoken te hebben kregen Q-divers toch een goede indruk van de schoonheid onder water. Hoogtepunten waren de locatie bij Karpata, Jim’s Place. Hier nog veel koralen, kleurige vissen en zeeschildpadden. Op een andere duikstek werd het wrak van de Hilma Hooker bewaakt door enorme tarpons van ruim 2 meter, toch al gauw zo’n 40 kilo haringvisvlees. Drie Q-divers (Anne, Frits en Ernst) maakten een diepe duik (61 meter) naar de Windjammer, een wrak aan de noordkust, dat er ongeveer gelijktijdig met de Titanic (1912) was gezonken. Om een eindeloze opsomming van wat waar gespot werd te voorkomen volgt nu een losse greep uit de pols: zeeschildpadden, langoesten, murenes, zeeslangen, octopussen, naaktslakken, barracuda’s en christmasstreeworms te midden van prachtige zachte en harde koralen. Boven water Hoewel duikers graag onder water verblijven werd er ook boven water veel genoten. Aan de enorme cactussen in Washington {mosimage}Park Boka Slagbaai groeiden talloze cactusvruchten. De roze flamingo’s die men op verschillende plaatsen op Bonaire ziet zijn ronduit schattig. Vissende pelikanen, zeearenden maar ook kolibries werden gespot. Brutaal zijn de sugarbirds, opvallend de troepieaalvogels met hun heldergele borst. Men struikelt over de leguanen en andere hagedissoorten. De Bonarianen zijn opgewekt van aard. Maar ze zijn ook heel betrokken bij wat er op hun eiland gebeurt. De vermissing van de Nederlandse Marlies was dagelijks in het nieuws en de mensen leefden mee met haar ouders die op het eiland wachtten op bericht van hun dochter. Opluchting was er toen de dader gepakt werd en bekende. Onze laatste avond was er een stille tocht waarbij de bevolking bloemen legde op de plaats waar Marlies de dood had gevonden. Conclusie 14 dagen waren te kort voor een duikvakantie op Bonaire. Er valt nog veel te zien voor Q-divers op de overige 107 duikstekken. Wordt vervolgd is dan ook bedoeld voor de toekomst! Inmiddels zijn de eerste plannen voor 2009 alweer gesmeed…… Anne Lamers en Karien den Ridder